Vijf mislukte Disneyhuwelijken

Posted on Jun 27, 2013

Soms denk ik aan de parallelle dimensies waar al die andere versies van mij wonen.

Zoals de versie die bij haar eerste of tweede liefde was gebleven en de vrouw was geworden van een advocaat of een straaljagerpiloot.

Een versie van mij die een huis in Soest had gekocht of in Enschede.

En een versie met een alternatieve carrière, als neurochirurg bijvoorbeeld of als relatietherapeut.

Ik zou ze maar wat graag willen ontmoeten, de verveelde trophywife-Olga die het kapitaal van haar man er doorheen jaagt. De Boer-zoekt-Olga tot haar knieën in de Enschedese modder. Of de Chirolga die in haar verstrooidheid links en rechts verwart en haar patiënten naar een hele nieuwe staat van bewustzijn helpt. En al besef ik me terdege dat de keuzes die ik in het echt (meestal per ongeluk) heb gemaakt een fortuinlijker resultaat hebben opgeleverd dan al dit voorgaande, toch tuur ik af en toe door de bril van mijn alternatieve alterego’s. Gewoon omdat ik het niet kan helpen.

.:.

Dat had ik beter niet kunnen doen op de dag dat ik én in carrièrecrisis verkeerde (en me afvroeg of ik niet alsnog relatietherapeut moest worden) én mijn Disney videobanden uit de kast vielen.

Want terwijl ik naar de banden op de grond keek, zag ik het ineens haarscherp voor me: het relatieleed dat het Disney-huwelijk heet. Iets wat ik als meisje niet zo zag, maar nu, door mijn alternatieve volwassen psychologenbril, plots wel.

Ariël.

Belle.

Jasmine.

Esmeralda.

Die ene leeuwin die door Simba wordt bezwangerd.

Boegbeelden van mijn gelukkige meisjesjeugd. Zo hoopvol begonnen. En zo tragisch geëindigd.

.:.

Neem een Ariël, mijn eerste grote Disneyliefde. Carrièrevis pur sang. Laat zich niet tegenhouden door de beperkingen van haar opvoeding, cultuur of fysieke handicap.

Tot haar ambitie – door tussenkomst van een kerel in iets wat Ariël vreemd is, namelijk een Hugo Boss blouse – omslaat in pure zelfverloochening. Haar bloedlijn, haar hobby’s, haar lichaam; alles moet ineens wijken voor de kortetermijnbevrediging die Erik heet.

Iedere pratende goudvis snapt hoe leuk dat de eerste paar jaar is. Dat je soms behoefte hebt om voor Die Ander iets op te offeren. Zo zijn vrouwen nou eenmaal. Maar als je de kern opgeeft van wie je bent, dan houd je liefde nooit stand. Dan krijg je ruzies over de ruimte die je hoarding-hobby inneemt. De logistieke onmogelijkheid die Kerst vieren bij je schoonouders heet. Om nog maar te zwijgen over die keer dat je Botje herkent in de visgang van het diner. Eenmaal vis, altijd vis. Het is niet anders dan dat.

En op den duur wint die heimwee naar de zee het toch, zeker als de wittebroodsjaren voorbij zijn en je ziet dat je droomprins, net als ieder ander, gewoon snot achter de 18e eeuwse rococobank smeert.

.:.

Het ‘eenmaal beest, altijd beest’ geldt ook voor de andere furry-echtgenoot uit deze lijst: het Beest met hoofdletter. Nog los van het hele Stockholm-syndroom is er iets anders dat me altijd gestoord heeft in de Belle-Beest relatie.

De film opent namelijk met een verhaal over de arrogante, materialistische liefdeloosheid van de Prins (die volgens mij niet eens een voornaam heeft, maar “Joffrey” zou toepasselijk zijn denk ik) die een verzopen oud vrouwtje de deur wijst, terwijl er buiten sprake is van klimaat Elfstedentocht. Uit wraak, want het oude vrouwtje blijkt een tovenares te zijn, wordt Joffrey tot zijn 21e verjaardag in een furry veranderd, een vloek die hij pas een week voor de deadline echt serieus begint te nemen.

En ja, natuurlijk geeft hij Belle een bibliotheek in een hormonale opwelling en kan hij in diezelfde hormonale opwelling best leuk uit de hoek komen, maar hij slaat óók het meubilair aan gort bij de eerste de beste tegenslag. En is nooit echt aardig geweest tegen Belles vader.

Waarmee ik maar wil zeggen: de zwaktes van je partner zullen altijd de zwaktes van je partner blijven. Een echtgenoot met losse handjes zal nooit een knuffelkonijn worden, een overspeler nooit een voorman van monogamie. En een arrogante, liefdeloze Joffrey, tien jaar pratend meubilair ten spijt, nooit een zachtaardige romanticus.

Dus Belle in een Blijf Van Mijn Lijf-huis vijf jaar na de aftiteling? Geen grote verrassing.

.:.

En dan heb je nog Esmeralda, die zo hecht aan haar (creatieve) vrijheid, maar toch kiest voor de zekerheid van een saai, militair huwelijk. (Wat ik nooit begrepen heb, want wat maakt een beetje hangend oog nou uit als je in de Notre Dame kan wonen met een begaafd beeldhouwer die de leukste dates van Parijs voor je regelt?)

Simba, die even vergeet te vertellen dat zijn voorkeur uitgaat naar leven in haremverband.

Assepoester, die een griezelige voetenfetisjist aan de haak slaat.

Lady Marian, die zich in al haar verliefdheid niet realiseert dat ze de rest van haar leven voor Occupy Nottingham en andere pluizige demonstraties in een tent zal moeten wonen.

En Jane, die iedere keer maar moet hopen dat Tarzan niet op een pijlstaartrog gaat staan in zijn natuurenthousiasme.

De lijst met relatie no-no’s is in Disneyland eindeloos.

.:.

Is er dan helemaal geen hoop? Dat wil ik niet zeggen. Pocahontas en John Smith beseffen zich als een van de weinigen op tijd dat verliefdheid leuk en spannend en sexy is, maar niet sterk genoeg om sommige politieke en culturele verschillen te overwinnen. Ze danken elkaar voor de hete affaire en zeggen dan vaarwel, in een van de meest verstandige Disneyliefdeseindes ooit.

En als je het dan toch iets sprookjesachtiger wil: Mulan en Shang. Die laatste valt voor die eerste, puur op haar kunnen en hun gedeelde interesse voor oorlog. Zelfs het feit dat Mulan geen jongetje blijkt te zijn maar een meisje speelt voor Shang geen rol. Hij neemt haar strategische inzicht serieus, laat zich schaamteloos redden van gevaar en doet aan het einde zelfs moeite om Mulans familie te leren kennen. Naar mijn weten valt zelfs het woord ‘huwelijk’ niet eens. Hoe 2013. En dat in een historisch tijdperk vér voor dat van de Erics, Joffreys en Aladdins.

.:.

Maar, voor de Disneydames die het minder gelukkig getroffen hebben dan dat, wanhoop niet. Je eerste relatie hoeft niet je laatste te zijn. En het is nooit te laat om jezelf serieus te nemen, al ben je maar getekend.

Dus, op naar gezonde relatiekeuzes die dieper gaan dan 2d, en mochten jullie nog hulp kunnen gebruiken: mijn praktijk staat, ergens in een andere dimensie, altijd voor jullie open.