Stub-born 9: Nachthobby

Posted on Oct 2, 2017

Zodra je baby is uitgedeukt en niemand meer met goed fatsoen durft te vragen of het een jongen is of een meisje (je ziet het mensen nog wel in stilte denken), is het volgende item op het jonge-ouder-kruisverhoor: ‘zeg, lukt het al een beetje met slapen?’

Het is schrikbeeld nummer twee naast de poepluier: het baby-geinduceerde slaaptekort. En het is het zoveelste rondje horrorverhalen dat je in prenatale staat moet doorstaan: verslagen over doorwaakte nachten, afgebelde feestjes, vrienden die verzuchten hoe cool je pre-baby was, relaties die in schreeuwende ruzies ontaarden omdat iedereen is uitgehold door de slaap.

Maar echt, je bent twintig geweest, je bent de ex-kroegpoema die bleef hangen tot zonsopgang, je bent 48 uur wakker geweest op een cheape busreis naar Spanje. Die baby lukt je echt wel. (En dit schrijf ik als moeder van een zoon met de biologische klok van Graaf Dracula. En als voormalige twintiger die ging huilen bij het idee dat er zoiets bestond als ‘opstaan voor 9 uur’).

Dus vergeet iedereen die je pre- en postnataal een slaapdepressie probeert in te praten. Om dertig jaar vastgeroest bioritme naar een andere tijdszone te helpen, heb je slechts drie dingen nodig:

  1. Een flexibele instelling. Is sowieso mijn nummer 1 tip voor alle aanstaande ouders ever, want zodra je een baby hebt, kun je je Google Agenda gewoon net zo goed opeten. Baby’s ont-plannen alles. Wat denk ik een belangrijke levensles in zichzelf is.
    .
  2. Partner(s) die af en toe zeggen: ‘schatje, blijf maar liggen, ik sta wel op’. Als je dacht dat rozenblaadjes op je dekbed en zonsopgang op Texel het hoogtepunt van romantiek waren, think again.
    .
  3. Een nachthobby. Dit is een hobby die je ‘s nachts uit kunt voeren, in muizenstilte** en met 10 kilo mens op je onderarm. Een nachthobby is niet alleen je nieuwe vriend in stille uren, je legt ook delen van jezelf bloot die je in geen honderd jaar voor mogelijk had gehouden. Maar hierover later meer.
    (** Onderschat nimmer het decibel-niveau van je krakende polsen als je een baby in slaap probeert te krijgen).

Bij die nachthobby had ik aanvankelijk idyllische fantasieën. Baby op de arm, een ganzenveer ter hand. En dan een sleutelroman schrijven, vol doorwrochte thematiek, bij het licht van de maan. Maar al snel kwam ik er achter dat die hele maan om drie uur ‘s nachts een stuk helderder was dan ik. En er weinig mensen zitten te wachten op een roman met als openingszin: ‘snurk doeptie floep blarf blarf’.

En dat, Oprah, is hoe ik een Pinterest-moeder werd.

Het begon met een pin van een zeesterrenpak, maar binnen een paar weken had ik borden voor wintermutsen, voortuinen en havermoutmuffins. Ik pinde monstermutsen, recyclespeelgoed en ieniemienie Zeldakostuums (zolang ik harder ren dan de jongens hebben ze geen keus). En toen kwam de dag dat ik die zooi begon te maken.

De waarheid gebiedt me te zeggen: ik moet het meer hebben van mijn inzet dan van de resultaten. (“Dapper dat je het toch blijft proberen,” zei mevrouw Prins, lerares lichamelijke opvoeding, na mijn zoveelste frontale botsing met een gymapparaat). Maar aangezien fouten maken betekent dat je tenminste iets hebt geprobéérd, zoals we thuis aan de keukentafel zeggen, wil ik toch iets delen van mijn nachthobby. Dus bij dezen: de hoogtepunten uit een jaar Pinterest bij maanlicht. En als je nog leuke tips hebt voor diy borden, OMG, Maak. Me. Gek 🙂

Recyclespeelgoed

Afval is het nieuwe Fisher-Price. Werd ons eigen jengelen in de jaren 90 gedempt met tonnen speelplastiek, anno 2017 moeten we én de sensorische ontwikkeling van ons kroost in het achterhoofd houden én het voortbestaan van de planeet. Maar zeg ‘probleem’ en ik zeg ‘Pinterest’. Want hoe floeping feestelijk is deze puzzeldoos van oud papier? En wie maalt er nog om de iPhone 8 als hij een rammelaar kan krijgen van een oude wc-rol?* Een Rolls Royce van een fles Lidl wasverzachter? Check je prullenbak en de mogelijkheden zijn schier eindeloos, enkel begrenst door het afbrekend vermogen van je kleine Bob de Sloper.

(* Niet op de foto, maar ik ga er vanuit dat jullie je een vreugdevolle voorstelling kunnen maken van een wc-rolletje, een handje maïs en wat jolig inpakpapier). (Maak hier NIET de fatale fout om maïs te verruilen voor espressobonen, want ja, die maken een leuk geluid, maar babytandjes + pakpapier + woeeeei wat zijn deze leuke zwarte korrels = dagdag middagslaap, hallo piepende wieltjes van je fles wasverzachter in Max Verstappenrondjes door de huiskamer).

Lullige Mutsjes

Een Oudhollands spreekwoord luidt: ‘Al is het mutsje nog zo dol, de baby trekt hem van de bol.’ Want al leent zo’n klein dik bolletje zich uitstekend voor koddige mutsjes van ieder formaat, veel langer dan de afstand vinger – fotoknop blijven ze meestal niet zitten. En dat is reuzejammer, vooral als je één moeder met een naaihobby, één moeder met een haakhobby en één Pinterestbord vol lullige hoofddeksels tot je beschikking hebt.

Lullige mutsjes van links naar rechts: gehaakt mutsje model ‘Frank Sobotka’ (door Camilla), zonnemutsje ‘Snel Pak Je Camera Hij Heeft Niet Door Dat Er Iets Op Zijn Hoofd Zit’, elfenmuts ‘wat is hij lief als hij slaapt’ (links) en elfenmuts ‘hell hat(h) no fury’ (bijna uitverkocht! Beslis snel!) Overigens is de monstermuts bovenaan deze post mijn favoriet, ook gehaakt door Camilla.

Overigens heb ik ontdekt dat het mutsjesprobleem zich in de puberteit in tegengestelde richting oplost, want Emrys heeft hoodies en petjes die hij zelfs onder pedagogische dreiging weigert af te nemen. Dus er is hoop voor ons Pinterest-bord, Camilla. Want welke puber wil er nu niet de blits maken met een witkanten zonnehoedje? Ja toch? Niet dan?

Sensorische Rotzooi

Amper twee maanden oud faalde onze zuigeling zijn eerste examen op het consultatiebureau (voor de kroegpoema’s die geen kinderen hebben: het consultatiebureau is een vreugdeloze instelling waar je baby om de ugh maanden door de APK-keuring moet (Afmeten, Prikken, Kilo’s opnemen). Verder werken er mensen die geen genoeg konden krijgen van het lastigvallen van jonge ouders in de supermarkt en daarom carrière hebben gemaakt in het stellen van vragen als: ‘zeg, lukt het al een beetje met slapen?’ Waarbij het overigens niet uitmaakt wat je antwoordt, want ze fronsen ALTIJD). (Oké, waarbij misschien die ene keer terecht was, toen ze vroegen: ‘wat doe je als je advies wil over je baby?’ En ik antwoordde: ‘Eh, YouTube?’) (Omdat daar echt vet goede tutorials staan over hoe je je baby in bad moet doen zonder de volledige watersnoodramp ’53 te re-enacten in je badkamer. Ik maak geen grapje).

Toen de eerder genoemde zuigeling er bij zijn volgende baby-examen wéér met de pet naar gooide, wéér een strafaantekening kreeg en wij een corrigerende frons, besloot ik mijn heil te zoeken in, waar anders, Pinterest. Daar kwam ik terecht in de honderdduizend pins tellende wereld van het sensorische speelgoed, want echt, het ontwikkelen van de zintuigen van je baby hoeft niet meer te kosten dan twee kleerhangers, een paar geometrische printjes en een stukje ductape (het verbluffende resultaat zie je links op de foto). Ook sensorisch eten is hip, waarbij je baby zichzelf voert (wat inderdaad het opvoedkundige equivalent is van een nucleaire bom laten vallen op een appelmoesfabriek, dus Dexter vooral de zitplaats van je baby en jezelf).

Ook populair onder Pinterestouders zijn zogenaamde sensory bottles, gebaseerd op het aloude sneeuwbollenschudprincipe. Een beetje handige SB-ouder verwent zijn kroost iedere maand met een leuke themaschudder. Zo heb ik sensory bottles gezien met herfstbladeren, knikkers en onderzeetaferelen. Zonder aantoonbare ervaring besloot ik echter simpel te beginnen met een paar druppels voedingskleurstof, handzeep en een leuke ziplocbag. Wat echt een leuk idee was geweest, ALS ik de basisschoolprincipes van het kleurmengen had onthouden. Want nu verkleurde de hele rood-geel-blauwe bende binnen drie keer schudden in een substantie met de kleur van voedselvergiftiging (het verbluffende resultaat zie je rechts op de foto. Babyondertiteling: “hé wat leuk een… GADVERDAMME MAM WAT DE FLOEP?!?”)

Met mijn eerste echte bottle besloot ik in het klassieke thema te blijven en koos ik voor de herpes van de knutselwereld: glitters. Ook hier bleek het me aan fundamentele kennis te ontbreken, want de glitters gaven af als de ziekte en reduceerde de sensorische ervaring tot een ondoorzichtige, lichtroze drabzooi (je ziet nog net één miserabele glitterschelp met een beetje goeie wil). Hét Pinterest-recept dat mijn enthousiasme in balans brengt met mijn talent heb ik kortom nog niet gevonden.

(Overigens bleek er bij het volgende bezoek aan het consultatiebureau niets aan Sacha’s zintuigen, talent of ons sensorische aanbod te mankeren. Meneer was gewoon te beroerd om naar een oude taart met een zaklamp te kijken. En geef de knul is ongelijk met het uitgebreide aanbod aan zelfgeknutselde ervaringen dat we hem thuis bieden. Ik zie hier een mooie Pinterestuitdaging voor het consultatiebureau. Echt, mochten jullie toevallig niets te doen hebben vannacht?)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren