Stub-born 3: Andere moeders

Posted on Sep 22, 2016

‘Wat er ook gebeurt,’ zei een goede vriendin van me op een goede-raad-toon. ‘Trek je niets aan van de moedermaffia. Wat je ook doet, ze zullen altijd kritiek op je hebben.’

Ik had nog nooit gehoord van de moedermaffia. Maar dat is het hele idee van de maffia. Dus besloot ik te doen wat ieder gezond mens doet dat gewaarschuwd wordt voor georganiseerde misdaad in de directe leefomgeving: ik vroeg naar namen, werkwijzen, overlevingstactieken.

‘Ze zijn overal,’ zei mijn vriendin. En daarna zei ze iets over internet. Speeltuinen. Borstvoeding. Draagdoeken. Veganisme. Bakfietsen. Leonardoklassen. Suiker. Televisie. Vrije scholen. Bentoboxes. Thuisonderwijs. Bedden waar je met het hele gezin in kunt slapen. Als er al sprake was van criminaliteit, dan klonk het vooral als een ongeorganiseerde chaos.

Ik dacht aan de moeders die ik kende van het schoolplein.

Aan Annemarie, die vooraan staat als er kinderen moeten worden ontvlooid of meegefietst.

Aan Annet, moeder van Hugo de Onfortuinlijke, mijn favoriete kleuter evah (de wetten van de natuur hebben het al onredelijk gemunt op kleuters, maar Hugo vormt van alle kleuters het onredelijkste doelwit. De eerste keer dat ik hem ontmoette was hij aan het spelen met een houten doos waar je vormpjes in de juiste uitsneden moet duwen. Alle kleuters stopten braaf rondjes in rondjes. Of vierkantjes in rondjes. Hugo had zijn hand in een ster gestoken en zat een kwartier vast).

En aan Tineke, de voormalig zwemkampioene, die zeventien kleuren paars verschoot toen ze ontdekte dat Camilla en ik geen ‘gezellige zussen’ waren, en ons sinds die tijd blijft feliciteren met onze relatie.

‘Misschien is er geen moedermaffia in Soest?’ probeerde ik. En daarna: ‘Misschien is er een vadermaffia?’ Ik voelde me een beetje dom.

.:.

Niet veel later kwam ik de term weer tegen in een artikel van Sarah Sluimer: Waarom ik gek word van de moedermaffia en wat ik eraan deed. Weer las ik over de godmothers van het kinderdom: vrouwen met meningen over doperwten, borstvoeding en draagdoeken.

Maar weer bleven hun omtrekken en hun operatiegebied vaag: iemand op het consultatiebureau, een medewerker van een Amsterdamse kinderopvang, moeders op een forum ‘die hun mening met de hele wereld moeten delen’. Niet de moeders waar je dagelijks interactie mee hebt. Of waar je diepe discussies mee voert over ouderschap. De moedermaffia lijkt eerder een mentaal monster dat vrouwen voor zichzelf creëren om een kloof te scheppen tussen zichzelf en ‘die andere vrouwen’. En dat vind ik een kwalijk iets.

Want natuurlijk ken ik ze wel. De moeders die van draagdoeken houden. Die het maken van een lunchtrommel tot een kunst verheffen. Die zweren bij borstvoeding. Of niet-borstvoeding. Die blogs schrijven over thuisonderwijs en genderopvoeding. Maar ik voel me daar niet door aangevallen. Als ik erover nadenk zie ik vooral moeders (en vaders) die bewust bezig zijn met de vraag hoe je uit een zelfonredzaam hoopje baby een verantwoordelijke, gelukkige volwassene schept. Ouderschap is voor mij een voortdurende worsteling met die vraag. En een gevecht tegen de onzekerheid of je wel het goede doet.

En dat in een tijd waarin vrouw-zijn al matig populair is. Laat staan zo’n extreme uiting van vrouwelijkheid als zwanger- en moederschap. Ooit las ik een artikel over het zelfwaardeprobleem van vrouwen in de huidige maatschappij. Alleen in een wereld waarin vrouwelijkheid als minderwaardig wordt gezien, hebben vrouwen de neiging elkaar neer te sabelen. Of zich af te zetten tegen andere vrouwen (‘ik tegen zij’) of vrouwelijkheid in het algemeen (‘ik ben geen meisje, ik ben one of the guys‘). Wat logisch is, want er valt in zo’n wereld geen zelfwaarde te halen uit het zijn van een meisje, alleen uit het je afzetten ertegen. En dat is eigenlijk heel treurig.

.:.

Misschien ben ik naïef. Misschien heb ik niet door wat de verborgen godmothers op het schoolplein zeggen als ik even de andere kant op kijk. Maar eigenlijk geloof ik dat die hele moedermaffia vooral in ons eigen hoofd zit. En dat het veel gezonder is om te zoeken naar een moederverbond. Niet naar de verschillen, maar naar wat we delen.

Want uiteindelijk maakt het geen hol uit of we veganmoeders zijn of televisiemoeders, fulltimebaanmoeders of thuiszitmoeders, geboren moeders of stuntelende aanmoederfakkers. We willen allemaal hetzelfde: volwassenen grootbrengen die een beetje verantwoordelijk met de wereld omgaan.

En die af en toe hun kamer opruimen.