Paranormaal onverklaarbaar mysterie

Posted on Dec 2, 2013

We waren gegaan uit nieuwsgierigheid, zeiden Karijn en ik. Niet omdat we ergens in geloofden, zeiden Karijn en ik.

Twee uur later begon de waarheid toch te dagen: toeval bestaat, maar niet als je op de Paranormaalbeurs in Rijswijk bent. Waar een blik in het kosmische net iets meer dan een tientje kost. En dat is geen geld. Vooral niet als het zielenheil van een naaste op het spel staat. Zoals in dit geval het zielenheil van mijn kat Poe.

.:.

Voor intimi behoeven mijn katten geen introductie. Ik kreeg (katten néém je niet) Poe toen ik op kamers ging wonen in Utrecht. Met veel triomf had ik me zo ontworsteld aan het moederlijke toezicht. Om niet veel later te beseffen hoe verdomd eenzaam die zelfstandigheid eigenlijk was. In Utrecht kende ik niemand. Mijn beste vriendin was naar Enschede verhuisd om fysiotherapeut te worden. En de enige studiegenoot die zich voor mij interesseerde was een autist met een mank been die zo kon zeuren over alles dat ik op een kwade dag besloot voortaan altijd de trap te nemen om hem af te schudden.

PoeBij gebrek aan mensen besloot ik mijn liefde te botvieren op Poe, een schattig bolletje zwart haar uit een dure wijk in Den Haag. Ik vernoemde haar naar mijn favoriete zangeres en de beroemde schrijver (waar ik de ironie nooit van heb ingezien, tot een lieve vriend me recent wees op de doodsoorzaak van Edgar Allen Poe. Jawel, hondsdolheid). Niet veel later volgde Glenn, een boerderijkat waar ik hopeloos verliefd op werd omdat ze zes weken na haar geboorte uit een vat melk probeerde te drinken en er vervolgens in tuimelde; een maatstaf die zich uitstekend laat hanteren voor de rest van haar intelligentie.

Inmiddels had ik naast katten ook vrienden, maar het vreemde was; die combinatie bleek niet zo goed te werken. Vooral Poe leek niet bijster gecharmeerd van iets anders dan eenzaamheid in mijn leven en kreeg bij mijn vrienden al snel de bijnaam “Satan” (bij andere vrienden kwam het duo bekend te staan als “Hel” en “Verdoemenis”).

Ongelijk kon ik ze niet geven; zo lammetjesmak als Poe bij mij is, zo gemeen kan ze uithalen naar anderen (al is ze iets te veel Haagse chique om meer dan een laffe onderhandse veeg uit te delen, toch blijft het jammer dat bezoek het gebruik van Trap, Salontafel of Wc wordt ontzegd omdat Hare Grilligheid Poe zich daar heeft verschanst). En dat terwijl ik, naar mijn weten, mijn katten met niets dan liefde, zachte mandjes en “onweerstaanbaar lekkers voor uw deugniet” heb omringd (E.L. James schrijft tegenwoordig schijnbaar teksten voor Felix kattenvoer).

.:.

Terug naar de Paranormaalbeurs, waar ik was in het kader van mijn onstilbare nieuwsgierigheid naar subculturen (oftewel de vraag: waar houden andere mensen zich mee bezig in hun vrije tijd?) Na een truckertoernooi, een volkse bingoavond en het alternatieve nachtleven leken de hogere sferen me een interessante plaats voor vervolgonderzoek. Zeker omdat ik zelf zo nuchter ben als een Hollandse aardappel; ik hou van de levensvragen van Griekse filosofen en van de cyclische theorieën van Spinoza, maar alle paranormale aanvaringen die ik heb gehad kan ik zonder veel moeite toeschrijven aan het overmatig gebruik van drank of mijn fantasie. Hoe dan ook: mijn subculturen dicteren dat ik me open stel voor nieuwe ervaringen en probeer om mensen niet uit te lachen maar echt te begrijpen. Dus togen Karijn en ik naar Rijswijk gewapend met prangende vragen over onze vriendschap, geliefden en, in mijn geval, huisdieren.

.:.

En zo kwam ik in aanraking met Carla, een dierenparagnost. Twee straatjes verwijderd van het grappige Indische mannetje dat Karijn, naast een tarotlezing, ook inzicht gaf in zijn prangende financiële situatie (“109 euro kost zo’n tafeltje alleen al! En dan tel ik de benzine nog niet eens mee. Weet je hoeveel kaartlezingen dat zijn?”) En vijf straatjes van het lieve oude vrouwtje dat onze vriendschap tot drie reïncarnaties terug had weten te beschrijven. (Waarbij de rode draad onze voorkeur voor het mannelijke geslacht leek te zijn (vooral de bromance tussen onze Noorse ijsvissers sprak lichtelijk tot de verbeelding) en ons onvermogen om door tijd en ruimte met financiën om te gaan. Omdat geld geen rol speelt als je Brökebäck Møuntæn met je billen aan het ijs kan vriezen, bro!)

Goed, het zielenleed van Poe dus. Die telepathisch benaderd werd door Carla, haar hand in de mijne. Even sloot Carla geconcentreerd haar ogen. En vroeg ik me af of ik mijn kat niet van te voren in had moeten lichten over deze onverwachtse bezoeker.

Voor ik iets kon zeggen, was het al voorbij. Poe had geen sjoege gegeven. En Carla stond voor een raadsel.

‘Het is duidelijk dat ze geen paranormale contacten heeft gehad,’ zei ze. ‘Dus daar zal het niet aan liggen. Maar verder krijg ik alleen het getal 7 door. En het beeld van een indringer.’

Ik droeg behulpzaam mijn ex aan.

Karijn suggereerde René.

We vonden geen aanknopingspunt.

‘Het gebeurt echt zelden,’ zei Carla. ‘Maar ik sta hier voor een paranormaal mysterie.’ Het leverde ons vijftig procent korting op het gehele consult op.

.:.

En zo vertrok ik met meer vragen dan antwoorden van de Paranormaalbeurs in Rijswijk. Want ja, mijn liefde voor behaarde mannen is eindelijk verklaard. Over geld zal ik ook deze reïncarnatie mijn hoofd niet breken. Maar mijn kat een paranormaal onverklaard fenomeen? Dat baart een mens toch zorgen. Dus bent u of kent u een dierenparagnost met meer informatie? Ik sta open voor alles.