Jerney Kaagman en de Vulcans

Posted on Mar 13, 2006

Jeroen was bezig met het uitstellen van een essay (waarbij hij afwisselend gedeprimeerd naar een leeg A4-tje virtueel papier zat te staren en keizertje speelde van een planetenkoninkrijk dat heel romantisch naar mij is vernoemd), dus ik kon naar Idols kijken. Het leerzaamste programma van de Nederlandse televisie volgens één van mijn scenario-docenten. Wist ik veel. Ik heb pas sinds drie maanden televisie. Maar goed, ik was helemaal in de stemming voor een leermoment en zappend tussen een film, porno en de Idols-finale (lang leve de digitale televisie), heb ik genoten van een hoogtepunt uit de geschiedenis van de commerciële televisie.

Eerst kwam namelijk Jerney in beeld, ingepakt in een soort vuilniszak en met een glimlach die overduidelijk met twee veiligheidsspelden op haar wangen was vastgezet. Ik ben gek op Jerney. Jerney is de kroon op de Vulcan beschaving. Jerney zou in mijn plaats de vampier-Prins van Dorestad moeten spelen. Jerney is zo’n brok statisch vlees dat ik speciaal naar de winkel ben gegaan om te vragen of er zoiets bestaat als een Jerney Kaagman Compilatie DVD, want haar monotone gewauwel inspireert me mateloos. Alsof een auto stationair draait met vier wielen in de modder. Driemaal hoezee.

Jerney zei iets wat door haar intonatie geheel langs iedereen heen ging en toen kwam Chantal Janzen in beeld. Chantal Janzen is het keurige, onschuldige buurmeisje dat je vanuit je kamer met een verrekijker moet begluren, want zodra ze in jouw bijzijn haar mond opentrekt, verkrampen je tenen in je schoenen. Ze is te pruimen als anderen haar teksten schrijven (zie: De Dominee), maar als ze wordt vrijgelaten in communicatieland, produceert ze gedrochten als: “Het volgende liedje is van John Lennon, een man die helaas veel te jong gestorven is, maar die door zijn muziek altijd bij ons zal blijven. Zeker als zijn liedjes worden gezongen door Floortje”. Ik kreeg tranen in mijn ogen van die mededeling. Van het lachen, wel te verstaan.

Laatste hoogtepunt van de avond (ik zapte het stuk ertussen weg, raakte in shock door iets wat er op het porno-kanaal gebeurde en keerde pas weer bij Idols terug na twee glazen wijn ter ontspanning), was uiteraard het moment dat de Tweede Keus Zangeres (bovengenoemde Floortje) Eerstekeus Zangeres feliciteerde met haar overwinning. “Ik vind het zo fijn voor haar,” brulde ze door haar tranen heen, waarbij afwisselend haat, jaloezie en wanhoop over haar gezicht schoten. “Ze is zo goed en ze heeft dit zo ontzettend verdiend.” Waarna de hele jury een staande ovatie gaf (Jerney moest van de bank in erecte staat worden getakeld), de Eerstekeus Zangeres een slecht liedje zong en heel Nederland huilde. Fantastisch. Wat een entertainment.

2 Comments

  1. Ik heb het niet gezien, maar ik ben blij dat je het even voor me hebt samengevat, zodat ik toch weer op de hoogte ben.

    Ik kijk echt veel te weinig TV! Ik weet bijna niets van belangrijke dingen die spelen in het culturele landschap van Nederland.

    Een Jerny Kaagman compilatie CD?
    Zoiets als dit?

    Of wat dacht je hiervan?

    • Nee, geen CD, een DVD! Met verzameld Jerney Kaagman-commentaar op de ontbrekende talenten van medemensen 🙂