Een episch verhaal over pastasaus

Posted on Jul 17, 2008

Dit is een episch verhaal over pastasaus.

Er was namelijk eens een pan vol met pastasaus, verwekt in het culinair genie van mijn wederhelft (die op heel veel fronten mijn wederhelft is, maar wel zeer uitdrukkelijk op het gebied van culinaire zaken. Waar ik heel precies vast moet houden aan beproefde recepten van anderen omdat er anders dingen ontstaan die de nationale gezondheid schaden, gooit meesterchef J. v. D. nonchalant zeventien ingrediënten bij elkaar die helemaal niet bij elkaar zouden moeten horen en dan ook nog eens irritant overheerlijk smaken bij elkaar. In naam van vier gesloopte pannen, jaren moederlijke zorgen en een bijna in toffee geexplodeerde keuken, ik zeg u, dames en heren, het leven is niet eerlijk).

.:.

Maar terug naar de zoveel liter overheerlijke pastasaus, aan wiens totstandkoming ik op geen enkele wijze heb bijgedragen, want ik zat voor zakenoverleg in London (ik blijf het een machtig mooie formulering vinden voor zelfgemixte caipirinha’s met sloeberwodka drinken in een luciferdoosjeskamer in London. Maar serieus, het was zo’n oud Victoriaans huis, waar alle vloeren kraakten en de badkamers waren bekleed met tapijt en waarvan je gewoon honderd procent zeker weet dat er ‘s avonds na twaalven hele volksstammen aan geesten door het trappenhuis zweven. Dat maakt vliegangst en moessonregen en zelfs het feit dat ik weinig meer van London heb gezien, dubbel en dwars goed).

.:.

Maar die pastasaus, die verrukkelijke, goddelijke pastasaus vol verse ingrediënten die chefkok J. v. D. persoonlijk uit onze enigszins sippe kruidencollectie had geoogst (symptoom van een ander ontberend talent: mantelzorg voor planten), die was dus bedoeld voor de Summoning, waar ik samen met een aantal EE’ers de dysfunctionele familie van een karakter van Jan ging spelen. Een hilarisch plan natuurlijk, dat qua logistieke rimram wel opvallend veel gelijkenis vertoonde met de volksverhuizing van de familie Schnoodaert, maar dat mocht de pret niet drukken.

Sterker nog, die pret zou benadrukt worden door het feit dat zij werd omlijst door het feestelijk nuttigen van de hiervoor genoemde pastasaus.

.:.

Die dus heel feestelijk eenzaam stond te wezen in onze vriezer thuis, ontdekten Jan en ik toen we op vrijdag Ommen binnenreden (verder hadden we alle denkbare rotzooi natuurlijk wel in ons rijdend koekblikje gestouwd, waaronder een hele dooie dierentuin aan bont en veertien kilo caviavoer om feestelijk te cremeren op zondag, misschien moet ik nu maar even geen verdere moeite doen om te verklaren wat precies de lol is van deze hobby, soms weet ik dat zelf ook niet helemaal).

Overigens werd die eenzame pastasaus gelukkig wel gezelschap gehouden door onze andere kookspullen en de benzinebrander, zodat de vooruitblik op voedsel steeds meer richting de horizon uit het zicht begon te verdwijnen.

.:.

Ik doe het drama niet helemaal recht door nu met enige versnelling door de rest van de gebeurtenissen van het weekend te gaan, maar onepisch genoeg loste het voedselprobleem zich ter plekke vanzelf op, onder andere door de ingenieuze kookboom van Matthijs (waarmee je niet alleen vuur kon maken, maar ook jezelf op wonderbaarlijk gemakkelijke wijze in de fik kon zetten) en de barbequevaardigheden van Tjidde (ook met de caviazooi kwam het overigens goed, want die ging op zondag glorieus in de fik tijdens een crematieritueel, waarbij ik zelf de feestvreugde nog even verhoogde door drie liter koude stroop over mijn hoofd te gooien en me bijna onsterfelijk belachelijk maakte door in het Pentagon te blijven plakken).

.:.

Maar terug naar de pastasaus, die dramatische factor die al deze schijnbaar toevallige gebeurtenissen op epische wijze verbindt. Jammerlijk vergeten in de inpakstress die immer gepaard gaat met het doorkruisen van fictieve portalen, maar gelukkig wel veilig thuis in de vriezer en genoeg voor een week.

Dachten we.

Want die met schitterende bijvoeglijke naamwoorden geprezen pastasaus bleek het begrip vriezer niet heel nauw te hebben genomen en aan een wonderlijke ontdekkingstocht buiten het vriesvak te zijn begonnen. Met een heleboel vriendjes in diepvriesdoosjes en ondertussen een dikke laag schimmel die een doorgewinterd vriesproduct buiten de koeling na drie dagen zomerhitte nou eenmaal jammerlijk oploopt.

En zo werd wat een dampend bord warme pastasaus na een epische larp had moeten zijn, vooral een anticlimactisch gevecht tegen exotische schimmelculturen op huishoudniveau.

En zo werd een post die eigenlijk over mijn epische reis naar London en de Summoning had moeten gaan, een vrij sip verhaal over pastasaus. Maar goed.

11 Comments

  1. Ik denk dat je pentagram bedoelt in plaats van pentagon… Al roept het wel heel erg leuke mentale beelden op, zo’n stroopolga tussen al de gestresste veiligheidsmensen in pak 🙂

    • Wij hebben een pentagon op de Vortex, ja! Pentagrammen ga je maar ergens anders maken 😉

      • maar het is nog steeds ouderwets vijfhoekig 😛

      • pen·ta·gon
        –noun
           a polygon having five angles and five sides.
        

        Dus toch een pentagon, voor een pentagram moeten er lijntjes in 🙂

        pen·ta·gram
        –noun
           a five-pointed, star-shaped figure made by extending the sides of a regular
           pentagon until they meet, used as an occult symbol by the Pythagoreans and
           later philosophers, by magicians, etc.
        

        Maargoed, ik heb weer smakelijk hardop gelachen om de avonturen van de pastasaus. Ik ben nu al benieuwd naar de volgende aflevering 😛

        – Matthijs

      • Pastasaus is nu een beetje RIP helaas, maar ik zal proberen wat vaker te schrijven over andere debiele avonturen 😉

  2. Sip? Episch!

    • awwww
      Damn!
      Dat zuigt!
      Die arme pastasaus

  3. Vind het erg jammer dat Bou en ik er uiteindelijk niet bij konden zijn. Had mijn vakantie graag anders gepland, maar dat zat er niet in en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om mijn eerste vakantie in jaren af te zeggen voor de Sum, zelfs al was het met een groep als jullie. Ik heb niettemin wel aan jullie gedacht en zelfs al inkopen gedaan voor volgend jaar (als we dan nog meemogen van jullie natuurlijk). Bontjes zijn goedkoper bij de lokale hongaarse schapenboeren, dus we hebben nu 2 schapen en een geit. Én mijn grote aanwinst, een mooie kookpot voor boven het kampvuur die ze daar overal gebruiken voor de verse goulashsoep. Hoop dat jullie het nét zo leuk gehad hebben als wij.

    • Tuurlijk zijn jullie welkom! (Zeker met schaap!) Check vooral ons forum enzo, daar staat alles over meetings en de toekomst van onze groep!

  4. Ik heb nog wel wat pastasaus in de vriezer, mocht de nood heel hoog zijn…

    • Een jaar na dato is dit euvel inmiddels gefixed hoor 😉