De Mooiste Vrouw van de Wereld

Posted on Jun 17, 2005

De Mooiste Vrouw van de Wereld zat plots aan het tafeltje achter me. Het was een druilerige middag in een slaperig Iers dorpje en mijn ouders en ik wachtten op de kleffe broodjes die we besteld hadden. We hadden net een hele ochtend vervallen gebouwen gekeken en er zou nog een hele middag vervallen gebouwen kijken volgen en niets wees er op dat dit de dag zou zijn waarop ik de Mooiste Vrouw van de Wereld zou ontmoeten.

Toen ik opstond om naar de wc te gaan en terloops een blik wierp op het andere tafeltje in het café, struikelde ik bijna over mijn voeten. Ik kon er niets aan doen dat ik plots zo zweette en tot wel drie keer toe een wc-bezoek aanwendde om nog een blik in haar richting te kunnen werpen. Aan de tafel achter me zat godbetert een engel en ze had een hele kip besteld. Geen miezerige salade. Of een doorsnee broodje kaas. Nee, een hele kip. In een zee van goud gebakken aardappels.

Ik had in die tijd al veel zogenaamde schoonheid gezien, in de vorm van uitgewoonde, geblondeerde fashionmodellen en gephotoshopte Hollywoodsterren, maar al die vrouwen verbleekte bij de Mooiste Vrouw van de Wereld. Ze had een perfect rond gezicht en groene ogen. Alles aan haar lachte. Over haar schouders danste wel een meter rode krullen.

Plots haatte ik de man die tegenover haar zat en wenste ik vurig dat hij zou stikken in zijn volgende hap aardappelsalade. Of dat de vierarmige lamp boven zijn hoofd op mysterieuze wijze van het plafond zou donderen. In de wc raapte ik mijzelf bij elkaar toen ik in de spiegel keek. Het meisje dat naar me teruglachte was vijftien jaar. Een bakvis. Een bakvisje op vakantie met haar ouders.

Toen ik terug het restaurant in liep, was de Mooiste Vrouw van de Wereld verdwenen. Mijn ouders waren heel geanimeerd in gesprek over een slome ruïne. Het broodje op mijn bord was weer gewoon wat het was; een klef broodje dat nergens naar smaakte. Toch had ik de rest van de dag het gevoel dat ik bloosde als een idioot.