Dans uit de maat: drink een Mojito

Posted on Jun 5, 2007

Waar ik me dus werkelijk verschrikkelijk aan erger: de nieuwe Bacardi Mojito reclame in de bioscoop. Nadat vorig jaar de Last Train? reclame me dusdanig over mijn verzadigingsfactor had gejaagd dat ik bijna vreesde niet meer voor mezelf te kunnen instaan, gaat Bacardi ook dit jaar weer de strijd aan met mijn aangeboren kalmte door een reclame te lanceren die geheel en al UIT DE MAAT IS.

Voel mijn pijn, dames en heren.

Het ergste vind ik niet eens dat de satanisch grijnzende barkeeper de helft van de tijd uit de maat staat de mixen. En het kan me ook niet eens echt schelen dat het merendeel van de billen aritmisch geschud wordt. Nee, wat me echt pijn doet is die ene nadrukkelijke beat in de muziek, de tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu-TU zeg maar. Die ene TU krijgt nadruk. Het is de beat der beats. De motor van het lied. En juist op dat momente suprême springt het hele mojito-gedrogeerde gezelschap uit de maat. Soms springen ze te vroeg. Soms te laat. Maar één keer springen ze allemaal op tijd. En één keer gaan ze wel te vroeg, maar komen hun voeten nog wel op de beat neer, dus vooruit dat valt net binnen de norm.

En daarna, wanneer het voldaan smuilend stuk barverdriet weer jolig naast de maat begint te stampen, heb je ook nog dat ene meisje zonder kuddegevoel, dat eerder dan alle anderen begint te springen. Ze staat hier:

Maar eigenlijk moet je naar de bioscoop om dat goed te kunnen zien… dus…

Ehm. Ik was dus echt heel nuttig bezig met huiswerk maken.

P.s. Over de bioscoop gesproken. Is er iemand van jullie die ook maar een touw vast kan knopen aan die hele Pirates of the Carribean film?

18 Comments

  1. Ik vind die reclame juist wel aardig, ik vind het deuntje en de gedachte er achter wel ok. Maar inderdaad, het is uit de maat. Gelukkig ben ik nou weer niet zo’n controlfreak dat ik daar last van heb. 😉

    Enne Pirates; gaaf!!
    Deel 3 was zo af en toe een beetje vaag omdat ze diepzinnig probeerden te doen, maar verder vond ik ‘m tof om te kijken en kon ik het grootste deel van het verhaal wel volgen. Misschien helpt het om deel 1 en 2 uit je hoofd te kennen. :p

    ~Brenda~

  2. Ik voel je pijn! Al jarenlang maakt Baccardi onuitstaanbare reclames! Of deze de kroon spant, kan ik helaas niet met zekerheid zeggen, omdat mijn aandacht altijd meteen naar iets anders springt als deze reclame in beeld komt, net als bij schoonmaakmiddel reclames, of die van Red Bull. In de bioscoop is dat moeilijker, maar daar zie je dan ook geen schoonmaakmiddel reclames. Maar helaas wel die van Bacardi. Ik leef met je mee, ook al zit ik zelf niet zo vaak in de bioscoop.

    Over Pirates of the Caribbean 3 weet ik niets, maar als je een mooie, goed in elkaar stekende film wilt zien, kan ik Pan’s Labyrinth aanraden.

    • Ik durf nooit te huilen in de bioscoop, maar Pan’s Labyrinth was zo mooi en zo treurig ook… 🙁

      • Ah… waarom niet? Het is donker! Niemand ziet het! Echt waar! Ze zitten namelijk ook nog eens allemaal naar dat grote scherm te kijken en die luidsprekers maken meer lawaai dan jouw snikje. De enige die het misschien merkt, is degene die naast je zit je hand vast te houden, en die wil niets liever dan jouw traan zachtjes wegvegen. 😉

  3. Ik voel je pijn ook. Auch.

  4. Mijn eerste gedachte was … “oh nee weer een Shakira reclame” Nu vraag ik me alleen nog af waarom hij geen vijzel gebruikt en waarom er alweeer reclame is 😉

    • Volgens mij moet je de limoen en de muntblaadjes wel stampen in een mojito, maar dat weet ik niet helemaal zeker (vermorzelen tot op de laatste molecuul is dan weer niet helemaal nodig, maar goed, de barkeeper is lekker fijn bezig, daar ga ik dan niet over zeuren :))

  5. Pirates was breinloos vermaak. Je gaat in de bioscoop zitten, schakelt je gedachten uit, herkauwt popcorn met de kudde overige kijkers en laat het over je heen komen. Want zo voelde Pirates 3. Als een golf die over je heen stroomt, je kopje onder laat gaan en tegen de tijd dat je naar adem happend boven komt omdat de golf voorbij is, ben je ook vergeten wat er nou over je heen spoelde.

    Pirates 1 had de acteurs die, hoewel niet altijd even talentvol, een bepaalde chemie hadden, het plezier in het maken van de film spatte van het scherm, het verhaal was redelijk, de humor bij vlagen verassend en Johnny Depp als Jack Sparrow stal de harten van het publiek.

    Pirates 2 was een barrel waarin de special effects voor het verhaal in de plaats waren gekomen, het acteerwerk was matig en leek vervangen door meer actie. De humor was… aan actie onderhevig.

    Pirates 3 werd het vehikel van Keira-talent?-welk-talent?-ik-wil-ook-een-actiescene-maar-een-motivationele-speech-is-niet-mijn-ding-maar-ik-doe-het-lekker-toch-Knightley en Orlando-hoezo-acteren-een-leuke-kop-is-toch-genoeg?-Bloom. En nog meer actie, nog minder acteren, bog meer special effects, en humor vervangen door slapstick. Argh. Het hele plot leek op een verschimmelde Ghoulash, waarbij je pas nadat je de maaltijd weer hebt uitgekotst erachter komt wat erin zat. De scenes volgden elkaar zo snel op, dat je alweer vergat wat er zich twee seconden eerder had afgespeeld tegen de tijd dat de volgende scene zich aandiende. Wat bezielde de script-schrijvers en de regisseur om Johnny Depp, de troefkaart van de film, in zo weinig scenes op te nemen? En waarom Knightley en Bloom, die een carriere als paspop niet zou misstaan, zoveel scenes geven? het ene lichtpuntje in de hele film was Keith Richards als Captain Teague, als de vader van Sparrow, aangezien het zwabberende loopje van Sparrow door Johnny Depp van Keith Richards was afgekeken. Een leuke knipoog.

    Nee, Het geld dat ik aan Pirates 3 heb uitgegeven was volkomen weggegooid, nou ja bijna, want ik zat voor het eerst in Tuschinski in Amsterdam, de mooiste bioscoop waar ik ooit ben geweest.

    • Dingen die ik van pirates 3 heb geleerd :

      Meer explosies is meer beter.

      Kleine aaibare zoogdieren trekken meer emotie dan sommige acteurs.

      Bij een derde film heb je helemaal geen nieuwe grappen nodig. Refereren naar oude grappen kan dan al.

      Desalniettemin, het was gewoon een poging “Hoe kunnen we een vaste groep mensen elkaar zoveel mogelijk laten oplichten, te grazen nemen en anderszins van alliantie laten veranderen.”.
      Dat is op zich redelijk veel gebeurd en is denk ik ook het truukje achter de film. Neemt niet weg dat ik hier en daar smakelijk kon lachen en ik me wel vermaakt heb, hoewel de film vooral een sfeer-kostuum-swashbuckling film was dan een verhaal-mystiek film.

      • Tja, ik vond dat idee van elkaar een hak zetten wel leuk piraatesk en alles, maar wie nou met wat en waarom iets moest doen dat ging echt totaal langs me heen. Het ging een beetje zo naar mijn gevoel:

        Keira: Ik ga dus op zoek naar degene die met zijn vieze piratenlaarzen de slaapkamer in is gelopen want modder in de slaapkamer trekt huismijt aan en ik ben allergisch voor huismijt dus ik ga naar de winkel om een middel te halen tegen huismijt en om dat middel te halen heb ik eerst een fiets nodig, maar Jack Sparrow heeft mijn fiets geleend en die woont op Terschelling dus heb ik eerst geld nodig om op Terschelling te komen dus dat ga ik lenen van Orlando Bloom, maar Orlando is een nietsnut zonder geld want hij heeft het laatste geld uitgegeven aan een gay oorringetje (sinds wanneer heeft orlando een gay oorringetje?), dus ik ga de krant lezen om te kijken of er nog een geschikte baan voor hem is (waar ik niet helemaal van uitga), maar dat moet ik eerst overleggen met Orlando, waar is Orlando, oh, die was de voortuin aan het harken met de enige hark waar hij geen allergische reacties van krijgt, die hark is nog van zijn grootmoeder geweest die altijd met die hark de voortuin van de vriendin van haar zus harkte, die trouwens ook allergisch was voor de meeste houten harken, maar goed, als ik Orlando gevonden heb kan ik net zo goed gelijk vragen of hij iets weet van die modder in de slaapkamer en misschien kan ik dan ook wel zijn fiets lenen om mijn fiets op te halen uit Terschelling, maar dan moet ik eerst helpen met het harken van de voortuin en daar heb ik die ene hark voor nodig en ik weet dat die in het schuurtje staat maar dat ik de sleutel van het schuurtje vorige week ergens heb opgeborgen, maar waar was dat ook alweer, het was nadat we twee flessen rum hadden gedronken met Barbossa en we het spelletje gingen doen van verstop de sleutel van het schuurtje waar de hark staat en hij verborg hem en toen wist ik waar maar nu niet meer en wat als Orlando er achter komt dat ik dat niet meer weet en dat die hark van zijn grootmoeder onbereikbaar is gaat hij misschien wel emotie vertonen en dat wil ik niet dus ik vertel hem lekker niks. Wacht even, wat had dat ook alweer allemaal te maken met huismijt? Och, wat kan me dat hele plot ook schelen. HOIST THE COLOURS AND KILL THEM ALL!

        🙂

  6. En natuurlijk moet er weer gezoent worden terwijl de wereld om je heen vergaat (typisch amerikaans).
    Behalve bovenstaand minpuntje vond ik het drieluik erg goed.
    Maar dat kan ook komen omdat ik een Johnny Depp fan ben ^_^.

  7. Pirates was echt maf. Het gemiddelde Monkey Island plot was logieser… En altijd een stuk leuker. Was meer hersenloos voedsel voor de fanbase.

  8. ikke ging lekker voor Chow Yun-Fat…yum…maar eigenlijk kon ik dus na de pauze al weer weg ;)Ik heb het op zich wel naar mijn zin gehad bij de film, we vonden hem Episch. Elke scene was of Special-Effects-studio a gogo, of Efteling (Shanghai bijvoorbeeld, Keira Knightly in de Fata Morgana…) Yay trouwens ook voor Geoffrey Rush, ik hou van die man en hij krikt het gemiddelde acteerwerk in de film weer wat omhoog.

    • Chow Yun-Fat was inderdaad een aangenaam kadootje.
      Ik wist niet eens dat hij meedeed.

      • Tja, dat vond ik dus ook een beetje een probleem: de meeste bijrollen interesseerden me meer dan de hormonale zeeslag van Orlando en Keira. MacKenzie Cook (de piraat met het glazen oog) vond ik al briljant als militaire kantoormedewerker in the Office en Jack Davenport (admiraal Norrington) stuntelde in de Britse serie Coupling ook al zo verschrikkelijk met meisjes dat al zijn scènes met Keira gewoon onbedoeld vertederend grappig waren. En Chow Yun-Fat… wat een weergaloos aantrekkelijk litteken had die 🙂

  9. Back to topic

    I will see your bacardo commercial…
    and rais the pot with this:
    http://www1.bomchickawahwah.nl/?

    • Re: Back to topic

      Eh… What the…? Okee, jij wint :p

      Zou dat trouwens de reclame-trend 2007 worden: de bijeengeraapte zooi nonsense-vocalen achter de merknaam? Ik had net Fanta Bamboocha verwerkt en nu dus Axe Bomchickawahwah. Ik wacht vol spanning op de Peugeot Flubbermobswam en nieuwe Dreft Ultra Wahwahfruttelfloep 🙂

      • Re: Back to topic

        Oeh, misschien kunnen we die dreft reclame samen gaan maken? 😛

        Die Bomchickawahwah is ook echt te idioot voor woorden. Ik kwam het tegen nadat ik een gave boomerang kaart had meegenomen en toch benieuwd was naar die url die er op stond. Wat een BLA!!

        Enne: ik vond Pirates 3 wel leuk. Zo. (soms is hersenloos vermaak leuk, en Johnny Depp altijd. En er was een not-so-happy-ending, dat viel al weer mee)

        ~Brenda~