Bij de dokter

Posted on Jan 26, 2006

We zaten bij de dokter, mijn vader en ik, in de wachtkamer. Waarom hij er zat, wist ik niet en ik twijfelde waarom ik er zelf zat. Ik had wel buikpijn gehad de afgelopen dagen, maar ik wist bijna zeker dat dat samenhing met mijn ontbijt. Al die stomme voedzame granen die ik veel te snel naar binnen schrokte. Geen wonder dat mijn lichaam daar geen raad mee wist. Maar ik kon toch niet straks naar binnen lopen met: “hallo dokter, ik heb buikpijn, maar gelukkig weet ik al waardoor het komt”. Ik had ook jeuk gehad, vorige week, van die random allergie-aanvallen omdat ik overdatum poeder in de wasmachine had geflikkerd. Lekker goedkoop, drie dagen jeuk. Ook nutteloze informatie. Ik moest een serieuze klacht bedenken, vóór de dokter straks binnen kwam.

Ondertussen probeerde ik een vragenlijst in te vullen die de dokter me gegeven had. Het was een verdomd ingewikkeld formulier en mijn vader maakte het er niet makkelijker op, omdat hij me steeds aan het lachen maakte en rare dingen zei bij de vakjes die ik aankruiste. Hij maakte er een puzzel van, één grote grap. Toen riep de dokter hem. En weg was ‘ie. Ik bleef alleen achter, met mijn non-existente medische klachten en puzzel-formulier vol ingewikkelde vragen. Ik moest iets bedenken.

De tijd ging voorbij en mijn vader kwam weer naar buiten. Hij keek triomfantelijk naar mij, legde een hand op mijn schouder en knipoogde terwijl hij zei: “Maak je geen zorgen. Alles is goed met mij.”

Dat was mijn droom van vannacht. Ik wilde hem niet aan Jeroen vertellen omdat ik bang was dat ik zou gaan huilen als ik het zei. Mijn vader is bijna vier jaar dood en toch moest ik de hele ochtend grinniken om de stomme grappen uit mijn droom.

4 Comments

  1. Bizar!

  2. Dat hij bijna vier jaar dood is, betekend niet dat je niet er niet om mag lachen. Mijn familie is in der loop der jaren steeds kleiner geworden, en we kunnen nog altijd hartelijk lachen om mijn tante, toen ze klein was. Het feit dat ze nooit meer dan klein geworden is, betekend niet dat ze niet ongelofelijk grappig was.

    Sanne

    (waarom loopt die laatste zin nou niet. Maar ik weet niet hoe ik t anders moet zeggen.)

  3. Het is een leuke droom, en ik vind het erg leuk dat je deze hebt gedeeld ondanks dat het vast nog pijn doet. Maar ik glimlach, omdat het een lieve droom was!

    • Waarom ik niet was ingelogd was mij een raadsel. Maar dat was van mij dus 🙂